Sprechen Sie Deutsch ?

Aan de unief leer je wel over tandwielen, nokken, assen en andere machineonderdelen, maar hoe wordt dat eigenlijk gemaakt? Niet door kaboutertjes zo bleek al snel. De weg van ruw gietijzeren stuk tot glad afgewerkt machineonderdeel is lang en veelzijdig. Een gietstuk wordt eerst ontbraamd en geschilderd, daarna geslepen, gedraaid, geboord, gefreesd, thermisch behandeld en uiteindelijk vaak nog gewassen voor verzending. Op de foto hieronder zie je bijvoorbeeld een tandwielfrees klaar om een werkstuk te vertanden.

Een project waarop ik werk bij Bumac (de mechanische afwerkingafdeling van de Picanol Group) speelt zich vooral af bij onze frees- en slijpmachines. Deze beestjes komen voornamelijk uit Duitsland (die Deutsche gründlichkeit weet je wel) en zijn voorzien van dikke, stoffige, Duitse handboeken. Niet echt praktisch dus. Daarom werk ik nu samen met de operatoren aan een praktische handleiding die nieuwe mensen vlotter met de machine leert werken.

It’s getting hot in here !

Proferro, onze gieterij, bouwt binnenkort een nieuwe vormlijn die midden 2009 operationeel moet zijn. Mijn project gaat over het informatiesysteem dat deze lijn moet aansturen. Ik moet onder andere uitzoeken welke informatie de verschillende werkcenters aan de lijn nodig hebben om te kunnen werken en welke parameters moeten ingegeven worden in het systeem om de lijn optimaal te doen draaien. Verder bekijk ik ook welke data het systeem kan genereren op het gebied van productieopvolging, onderhoud, enz.

Een grondige procesanalyse is dus noodzakelijk. De voorbije dagen liet ik me dan ook onderdompelen in de wereld van gietijzer, gietpotten, gietvormen, gietkasten, koelprocessen,… Ik had niet gedacht dat ik in het winterse België toch nog de warmte van India zou terugvinden…

Ingenieurswerk ten voeten uit

Picanol is vooral bekend om zijn weef-machines, maar eigenlijk is Picanol veel meer dan dat. De volgende twee maanden zal ik dit aan den lijve ondervinden. Een aantal uiteenlopende projecten bij Proferro en Bumac staan te schreeuwen om mijn, voorlopig nog ondeskundige, hulp. Proferro is onze gieterij en in Bumac worden gietstukken (van Proferro of van externe gieterijen) afgewerkt met draai-, slijp- en freesmachines.

De eerste week staat dan ook volledig in het teken van het vergaren en analyseren van zoveel mogelijk informatie over de projecten. De chaos van data, cijfers, werkwijzen, voorschriften,… wordt met de dag overzichtelijker en dingen worden mij duidelijker en duidelijker. Dit is ingenieurswerk ten voeten uit.

Eens het mij allemaal min of meer duidelijk wordt, krijgen jullie een verslag !

Nation of Colours

Mijn dagen in India zijn bijna geteld. Volgende week vrijdag keer ik terug naar huis. Tijd voor een balans dus, over leven en werk, eten en drank, zon en regen, links en rechts,… in Zuid-India. Als je een wandeling maakt door het dorp hier dan valt je meteen een aantal dingen op: mannen lopen hier hand in hand, als verliefde koppeltjes! De ene heeft zeker een snor, dan de andere meestal ook. Hoogstwaarschijnlijk draagt één van hen een witte doek rond zijn middel. (Gandhi remember!). Ik sprak al over allerlei vehikels op de weg. Hier wordt links van de weg gereden, tenzij de putten er te diep zijn, of je voorganger te traag, of de chauffeur aan het indommelen is,… dan rij je uiteraard rechts. De mensen hier zijn vriendelijk, maar als je iets vraagt, schudden ze van ja, zeggen dan dat ze het meteen zullen doen, maar bedoelen eigenlijk dat je het beter morgen nog eens vraagt. Maar het is niet allemaal kommer en kwel. De mensen hier bedoelen het over het algemeen allemaal goed. Soms een beetje te goed, waardoor ze een veel te eerbiedige rol innemen in het contact met westerlingen. Daar zullen de Engelsen wel voor iets tussenzitten… Maar er is hier absoluut geen geweld (behalve dan in het chaotische verkeer), geen criminaliteit, weinig diefstallen. Daar zal Gandhi wel voor iets tussenzitten… En de vrouwen dragen prachtige jurken in alle kleuren van de regenboog, wat India toch tot de ‘Nation of Colours’ maakt.

Voila, dit was mijn laatste berichtje vanuit India, vanaf begin maart ben ik terug in Ieper voor een project in onze gieterij Proferro.

De drie musketiers

Ik ben nu al bijna een maand in India en ik heb nog helemaal niets verteld over mijn collega’s hier. De gasten die al jaren in India installaties in goeie banen leiden. Wie zijn ze, wat doen ze en vooral wat drijft hen? (in ware Jambers stijl ga ik op onderzoek :)).

De monteur met wie ik vooral samenwerk is Clinton (op de foto in het midden). Hij is Zuid-Afrikaan en staat in voor de installatie van de grijpermachines en de algemene leiding van de montage. Hij doet al een paar jaar grote montages voor Picanol in India.
Zyed (links op de foto) zorgt ervoor dat de installatie van de luchtgetouwen vlekkeloos verloopt. In hoeverre dat een installatie in India vlekkeloos kan verlopen natuurlijk… Hij woont in de Westhoek, niet ver van Ieper.

Ik moet zeggen dat ik het getroffen heb. Het zijn beiden echte profs in hun vak en ze vormen bovendien een gesmeerde tandem. Ik leer dagelijks enorm veel van hen en ’s avonds kunnen we het werk toch enigszins van ons afzetten tijdens het avondeten. Want je komt nogal wat tegen in de fabriek hier. En dan zijn er nog altijd de obers in het restaurant in ons hotel waar we onze frustraties op kunnen uitwerken :).

It's not a good day for the gods

Dinsdag 29 januari. De allereerste Optimax in heel India staat geduldig te wachten om zijn eerste toertjes ooit te draaien. Het is enkel wachten op de kettingboom om de machine te starten. Maar de Indiërs hier lijken niet gehaast. Na enige navraag blijkt dat ze pas morgen de machine willen starten. ‘Today is not a good day for the gods, sir! Bad day today!’ Wat?! Vandaag een slechte dag?! Voor mij natuurlijk moeilijk te geloven wetende dat het net die dag mijn 25ste verjaardag is.

De dag daarna is het wel zover. De machine wordt gestart en daarna volgt een korte religieuze inwijding van de machine met rode verf, specerijen, bananen, citroenen, bloemenkransen. De manager komt persoonlijk een kokosnoot kraken om de goden tevreden te stellen.












De zondag voordien had ik een daguitstapje naar Mysore ondernomen. Met mijn persoonlijke chauffeur en bijhorende ‘Tata’ (of is het omgekeerd :)) ging het van de ene tempel naar de andere, van een prachtig paleis tot een panoramisch uitzicht op een heuvel, tot een groot standbeeld van een heilige stier.

Tijdens de terugrit werden we echter verrast door het snelle vallen van de avond en moesten in het donker via afschuwelijke landelijke wegen verder. Terwijl de boeren hun graan verzamelen die ze doodleuk midden op de weg lieten drogen. Het was een pak van mijn hart toen we na een uurtje de hoofdweg bereikten zonder bloed aan onze motorkap…