Prettige Feestdagen !

Bij deze wil ik iedereen bedanken die het afgelopen jaar naar mijn blog is komen piepen ! En ik wens iedereen een zalige kerst en een gelukkig Nieuwjaar !

Ik kan alleen maar hopen dat jullie ook in 2009 mijn blog blijven volgen !

Dennis

An idea never comes alone

De Picanol Group is voor een groot stuk afhankelijk van een cyclische weefmachine markt. Maar we kunnen ook een stuk terugvallen op activiteiten die we uitvoeren in andere sectoren, denk maar aan onze gieterij en mechanische afwerkingsactiviteiten. De Picanol Group blijft op zoek naar diversificatiemogelijkheden, ook om bv nieuwe (niet-weefmachine gebonden) producten te ontwikkelen.

In dit kader worden alle medewerkers geraadpleegd. Zo werd vorig jaar een innovatieportaalsite gelanceerd, een forum waar collega’s innovatieve ideeën kunnen lanceren en die laten evalueren door andere collega’s. Maar we doen meer dan online ideeën te spuien. Onlangs werden de eerste live sessies georganiseerd, om werknemers met ideeën samen te zetten, te brainstormen en hun ideeën te onderwerpen aan een aantal kritische geesten. Afgelopen vrijdagmiddag was ik bij zo’n brainstormsessie om onder andere ook één van mijn ideeën te toetsen. Het is leuk om met een groep innovatieve geesten te discussiëren. Je krijgt een heleboel vragen, opmerkingen, suggesties en nieuwe ideeën komen naar boven. Uit een initieel misschien banaal idee kunnen meerdere andere ideeën voorvloeien.

Volgende stap is de haalbaarheid ervan te bekijken. Zijn wij geschikt om het idee uit te voeren? Hebben we hiervoor de competenties in huis? Hoe ziet de marksituatie eruit? Welke gevaren zien we al vooraf? Voor we ons in het koude water storten, is er nog een hele weg af te leggen.

Van bruut tot montage

Naast het project in de gieterij in verband met de nieuwe vormlijn, werk ik ook op verschillende projecten in onze afwerkingafdeling. In deze afdeling worden brute giet- en smeedstukken bewerkt tot kant en klare, afgewerkte montagestukken voor zowel de Picanol montage als externe klanten.

De stukken doorlopen doorgaans een hele route, via verschillende machinegroepen, vooraleer ze volledig afgewerkt zijn. Bovendien hebben we ook een afdeling waar ze thermisch behandeld kunnen worden (zie foto). Hier worden de mechanische eigenschappen van bepaalde stukken gemanipuleerd.

Mijn projecten bevinden zich vooral op het niveau van de ondersteunende diensten voor deze machinegroepen. Het gaat dan vooral over snijdgereedschappen, preventief onderhoud, koelvloeistofbevoorrading, smeerplannen, verpakkingen, logistiek,….

Sunshine !

Vorige week dinsdag kreeg Ieper het bezoek van het Belgische Solar Team (www.solarteam.be). Deze groep ingenieursstudenten ontwerpen en bouwen elk jaar een zonnewagen om in de Australische zon het WK mee te betwisten. De zonnewagen was te bewonderen in de Demozaal in Picanol en ook op de Grote Markt van Ieper.

Dit beestje verbruikt geen druppel diesel of benzine, maar rijdt uitsluitend op zonne-energie. Om dit staaltje van wetenschappelijk vernuft te verwezenlijken deden de studenten beroep op verschillende bedrijven. Onze mechantronica afdeling, PsiControl, zorgde voor een aantal elektronische printen die instaan de sturing van de wagen. Hier waren vooral de hoge temperaturen een enorme uitdaging. Melotte, onze precisie-afwerkingafdeling uit Zonhoven, zorgde dan weer voor de behuizing van de motor. Niets speciaals zou je denken, is het niet dat de motor volledig in het achterwiel ingebouwd is en het wiel dus rechtstreeks aanstuurt zonder overbrengingsverliezen.

En dit alles om met meer dan 120 km per uur langs de kangoeroes te kunnen scheuren.

Power and Free !

Mijn eerste maandje bij Proferro zit er alweer op ! Ik heb hier in het voorjaar in het kader van mijn YEP programma al twee maanden rondgelopen, waardoor ik deze keer met een vliegende start kon beginnen.

Eén van de projecten waar ik momenteel redelijk wat tijd aan besteed, is het vergelijken van de verschillende offertes voor een Power and Free lijn. Dit is een soort kabelbaan waar de warme gietstukken van de nieuwe vormlijn op worden geplaatst nadat ze uit het vormzand komen. Daarna loopt de Power en Free lijn door een koelhuis om de stukken snel te laten afkoelen en door een stralingsmachine die het zand dat nog aan de gietstukken blijft kleven eraf schiet.

De verschillende mogelijke leveranciers van zo’n Power and Free lijn komen op visite. Tijdens deze gespreken leer je de sterke en zwakke punten van elke leverancier kennen, maar krijg je ook zelf nieuwe inzichten, ideeën,… Er wordt geprobeerd om de lijn zo te ontwerpen dat het zo dicht mogelijk aansluit bij de noden van ons productieproces. En het leuke is dat een kleine verandering of een nieuwe piste meteen het hele denkproces kan omgooien. Je moet je dus constant blijven afvragen of iets niet anders of nog beter kan. En welke consequenties een bepaalde beslissing kan hebben op de rest van het productieproces.

Bye Bye YEP !

Op 1 september zeg ik het YEP vaarwel. Het was een prachtig jaar. Ik had mij mijn eerste ‘werkjaar’ moeilijk beter kunnen voorstellen. Voor diegenen die mijn blog het voorbije jaar een beetje gevolgd hebben, zal het wel duidelijk zijn dat het YEP-programma van Picanol een goeie start is voor vers afgestudeerde ingenieurs die op zoek zijn naar avontuur.

En het avontuur houdt niet op. Ik word vanaf 1 september projectingenieur bij Proferro. Ik zal uiteenlopende projecten doen in verschillende afdelingen. Vooral technische projecten, maar ook commerciële, financiële of sociale aspecten zullen al eens om de hoek komen piepen. Ideaal dus om ‘on the job’ verder bij te leren. Ook daarvoor zit je bij Picanol goed, je wordt begeleid om stap per stap, niet te traag of niet te rap, bij te leren.

De boog kan niet altijd gespannen staan

Werken betekent natuurlijk ook vakantie ! Na bijna een jaar bij Picanol genoot ik de voorbije drie weken, net zoals de meesten van mijn collega’s, van vakantie. Het gedaver van onze weefmachines maakte even plaats voor zoemende muggen in Zuid-Frankrijk, oorverdovende stilte in de Pyreneeën, het kabbelende water van de wereldtentoonstelling in Zaragoza (foto) en veel te veel Hollandse caravans op de terugweg naar huis.

Deze week is het dus terug eventjes aanpassen aan het alledaagse werkritme, maar ik ben ondertussen vertrokken voor het tweede jaar bij Picanol. Een jaartje waarbij ik heel binnenkort vaarwel zeg aan het ‘Young Engineers Program’ en start als project ingenieur. Mijn eerste grote project begint vanaf 1 september bij Proferro. Hoezeer ik van mijn YEP-jaar heb genoten en hoeveel ik ook heb geleerd de voorbije 12 maanden, ik kijk absoluut uit naar mijn nieuwe job.

Fietsers baas!

De laatste week dat ik in Mexico vertoef, verblijf ik in de gigantische hoofdstad, Mexico D.F. (Districto Federal). Deze week staat volledig in het teken van klantenbezoeken. Ik ga mee met de plaatselijke verkopers naar verschillende klanten in de omgeving. Nu ja omgeving, het wordt mij al snel duidelijk dat een verkoper vooral veel tijd in zijn auto doorbrengt. Maandag konden we drie klanten bezoeken, maar we moesten hiervoor wel zowat 6 uur in de auto zitten, ondanks de stevige voet van de verkoper… Tijdens de week is de auto aan de macht in Mexico City. Dan moet je als voetganger altijd op je stappen passen, want stoppen voor het zebrapad dat kennen ze hier niet. Een groen licht voor de gemiddelde taxichauffeur hier is als de rode vod voor een stier tijdens het stierenrennen in Pamplona. Maar zondagmorgen, tussen 9h en 14h wordt de elegante boulevard ‘Paseo de la Reforma’ afgesloten voor alle verkeer en kunnen fietsers en wandelaars hun gang gaan. De straat die je tijdens de week vervloekt vanwege van zijn ogenschijnlijk onbeweegbare verkeer, wordt de zondag een oase van rust.

¿Qué tal, gringo?

Na drie weken in Ieper, ben ik terug in de ‘field’, bij de klant in de weverij, dit keer in Mexico! Francisco, een Spaanse Picanol service technieker, is hier al twee maanden ter plaatse en heeft enorme verbeteringen gerealiseerd. Mijn opdracht is de werkwijze van Francisco neer te schrijven en de factoren te onderzoeken die tot de productie- en kwaliteitsverhoging hebben geleid.

Allemaal heel serieus dus, maar deze blog gaat gelukkig nog over andere dingen. Mexico heeft alles wat de Bourgondiër in mezelf wakker maakt. Lekker eten (taco’s, tortilla’s,…), een goed glaasje (meestal tequila), prachtige bergen, overvolle straten en de dreiging van een stevige regenvlaag elke avond (het is hier momenteel regenseizoen).

Het doet ook heel goed om terug Spaans te spreken. Vorig jaar in dezelfde periode studeerde ik nog in Spanje voor mijn examens, maar nu is het toch weer even wennen. In een jaar ben je toch snel bepaalde Spaanse woorden vergeten (behalve de vuile woorden dan…). Gelukkig komt alles redelijk snel terug.

En nog eens een quizvraagje om te eindigen. Mexico City is de meest bevolkte stad ter wereld en groeit nog elke dag. Hoeveel mensen komen er, volgens mijn reisgids, gemiddeld elke dag bij? Een gokje wagen kan bij Reacties.

Meer dan weven !

Goed en wel terug geland in België en ik word meteen terug aan het werk gezet voor een project met HR. Ze willen de introductietraining voor nieuwe werknemers uitbreiden. Vandaag krijgen nieuw aangeworven personeelsleden een introductietraining over de Picanol-machines, maar de andere aspecten van de Picanol group komen niet aan bod. Daarom ben ik ingeschakeld om de inhoud van een algemene introductietraining op te stellen waarin zowel de weefmachine-, gieterij-, afwerking- en mechatronica-activiteiten voorgesteld worden.
Ik ben de laatste tijd dus vooral veel voor mijn computerscherm te vinden. Documentatie en lesmateriaal verzamelen, powerpoints in elkaar boksen,…

Ondertussen is ook een tweede project opgestart voor mij, dit keer binnen After Market Sales & Services (AMS&S). Dit is de afdeling die zorgt voor de dienst na verkoop en ondersteuning van onze klanten. Ik zal binnenkort een aantal klanten bezoeken om te kijken of bepaalde servicepakketten die we aanbieden kunnen uitgebreid worden. Maar meer daarover in een volgend bericht.

A battle between air and water !

Grote klanten met enkele honderden machines én de intentie om nieuwe machines bij te kopen, mogen meestal wat meer. Daarom bestaat er zoiets als trial runs. Verschillende machinebouwers brengen een getouw binnen in de weverij en treden tegen elkaar in het strijdperk om het order binnen te halen.

In de weverij waar ik deze week op bezoek ben, zijn we bezig met een trial run met onze ‘airjet’ of luchtgetouw. Eén van onze concurrenten is er met hun ‘waterjet’. Dit is een getouw dat draait met waterstralen in plaats van luchtstralen.
De klant bezorgt ons een kettingboom, inslagdraden en het gewenste weefselpatroon en wij krijgen een week om ons te bewijzen. Productiviteit, flexibiliteit, kwaliteit van het weefsel, snelheid, energieconsumptie,… Alles wordt vergeleken, hopelijk in ons voordeel. Want wat het weer betreft buiten, haalde de regen het de laatste dagen van de stralende blauwe lucht !

In elk geval, ook dit is een enorm leerrijke ervaring voor mij. Deze maand in de VS heeft mij gebracht wat ik ervan gehoopt had. Straks spring ik terug in een vliegmachien, over de grote plas, richting ‘Good Old Belgium’.

The Cadillac of the textile world…

Onze machines zijn ook vorige week aan een stevig tempo opgestart, want deze week arriveren nog eens drie machines. Vorige week hebben we ook de productiecijfers en efficiëntie van de opgestarte machines gevolgd en waar nodig bijgestuurd. Maar veel bijsturing was er niet nodig. ‘The machines run like Cadillacs !’ Dat is uiteraard niet enkel de verdienste van ons luchtgetouw, maar evenveel van de klant die perfect haar draadvoorbereiding, machine-settings en verschillende weefsel-styles onder controle heeft.

Aangezien de Amerikanen, net als in Europa zaterdag en zondag niet werken, kan ik in het weekend ontspannen. Mijn collega Ramesh wordt deze week afgelost door een andere Picanol-technician, dus trok ik er op mijn eentje op uit. Ik heb een auto gehuurd en de ‘Blue Ridge Parkway’ verkend. Dit is een prachtig slingerbaantje dwars door Virginia en North Carolina met panoramische uitzichten, watervallen, wandelroutes en veel veel groen. Net wat ik nodig had, ik heb genoten !

Het antwoord op mijn quizvraagje van vorige week is inderdaad ‘as many refills as you like…’

Let’s rock these baby’s !

De installatie in Virginia waar ik vorige week in terecht gekomen ben, gaat met een rotvaart vooruit. Ik ben in de leer bij Ramesh, een Indische Amerikaan die eigenlijk instructeur is in Greenville, de uitvalbasis van Picanol in de States.

We worden constant opgejaagd door vier ijverige techniekers van het bedrijf. Ze willen zo snel mogelijk alle machines in productie hebben. Ik leer ook veel van hen, want ze hebben al ervaring met de vorige versie van onze luchtmachine, de OmniPlus. Met een heroïsche ‘Let’s rock these baby’s !’ schieten ze ons ter hulp.

Vorige donderdag namen ze ons mee naar een echte Amerikaanse steakhouse (zie foto, Ramesh is de man rechts). Gefrituurde ajuinen, een dikke lap vlees en een berg frieten werden in een mum van tijd van tafel geschransd. Het was een leuke kennismaking met één van de typisch Amerikaanse gewoontes.

Een quizvraagje op te eindigen: Hoeveel liter coke krijg je voor 1$99 in deze bewuste steakhouse? Antwoorden kan bij Reacties hieronder.

Go West !

Mijn projecten bij de Manufacturing-poot van de Picanolgroup zijn afgerond. Tijdens de twee maanden dat ik gewerkt heb bij Manufacturing, heb ik zoveel bijgeleerd ! Ik vond er een enthousiaste groep medewerkers die mij zoveel hebben bijgebracht en projecten die op mijn lijf geschreven waren. Daarom een warme (rechtstreeks vanuit de koepeloven :)) merci aan iedereen waarmee ik heb mogen samenwerken.

Zoals voorzien in mijn opleidingsprogramma staat er vanaf begin mei opnieuw een buitenlandse montage op het programma. Nu ga ik onze luchtweefmachine, de OmniPlus800, onder handen nemen. En dit keer trek ik naar het westen, naar de States ! Ik ga er in de leer bij twee monteurs van onze Amerikaanse afdeling in Greenville. We gaan machines gaan opstarten in een weverij in de staat Virginia.

Het gigantische land van democratische voorverkiezingen, supervette hamburgers, een pientere president, cowboys en indianen, Budweiser en motels, uitgestrekte graanvelden en afgelegen ranches. In een volgend bericht laat ik weten of mijn wilde fantasieën over de VS overeenstemmen met de realiteit.

Melkmannen ?!

Het laatste project waarmee ik nu mee bezig ben, loopt bij de onderhoudsdienst van onze mechanische afwerkingafdeling. Onze machines moeten op regelmatige basis gecontroleerd en bevoorraad worden met koelvloeistof, smeerolie en vet. Een aantal onderhoudsmensen zijn hier dagelijks mee in de weer.

Ik loop mee met onze ‘melkmannen’, zoals ze hier gekscherend genoemd worden (omwille van het melkachtige uitzicht van de koelvloeistof). Ik analyseer hun werk en probeer verbeteringen te introduceren. Dit kan gaan van het aanpassen van de tankwagen waarmee ze rijden, het aanleggen van een connectie tussen de centrale vloeistoftank en een reservoir dicht bij een bepaalde machinegroep tot het kritisch bekijken van werkmethodes en gevolgde routes.

Go with the flow !

Een ander project dat ik vorige week gestart ben in de gieterij gaat over de process flows. Eens de nieuwe vormlijn operationeel zal zijn, zal die voor een enorme productieverhoging zorgen. Hoe kunnen deze nieuwe productiestromen in de bestaande logistieke ketting geïntegreerd worden? Zijn de bestaande buffers tussen de verschillende processen voldoende? Moeten hele processen verplaatst worden? Is een nieuw magazijn voor afgewerkte producten noodzakelijk? Allemaal vragen die nu op mijn bord liggen.

Als je net een nieuwe vormlijn hebt besteld die op een plaats zal komen waar nu grote hoeveelheden gietstukken opgeslagen liggen (zie foto). Als je hiervoor ook een aantal machines zult moeten verplaatsen en herinpassen Als je hierdoor op termijn een hogere productiecapaciteit zult creëren. Dan begrijp je wel dat de indeling en de capaciteit van de fabriek herbekeken moeten worden.

Sprechen Sie Deutsch ?

Aan de unief leer je wel over tandwielen, nokken, assen en andere machineonderdelen, maar hoe wordt dat eigenlijk gemaakt? Niet door kaboutertjes zo bleek al snel. De weg van ruw gietijzeren stuk tot glad afgewerkt machineonderdeel is lang en veelzijdig. Een gietstuk wordt eerst ontbraamd en geschilderd, daarna geslepen, gedraaid, geboord, gefreesd, thermisch behandeld en uiteindelijk vaak nog gewassen voor verzending. Op de foto hieronder zie je bijvoorbeeld een tandwielfrees klaar om een werkstuk te vertanden.

Een project waarop ik werk bij Bumac (de mechanische afwerkingafdeling van de Picanol Group) speelt zich vooral af bij onze frees- en slijpmachines. Deze beestjes komen voornamelijk uit Duitsland (die Deutsche gründlichkeit weet je wel) en zijn voorzien van dikke, stoffige, Duitse handboeken. Niet echt praktisch dus. Daarom werk ik nu samen met de operatoren aan een praktische handleiding die nieuwe mensen vlotter met de machine leert werken.

It’s getting hot in here !

Proferro, onze gieterij, bouwt binnenkort een nieuwe vormlijn die midden 2009 operationeel moet zijn. Mijn project gaat over het informatiesysteem dat deze lijn moet aansturen. Ik moet onder andere uitzoeken welke informatie de verschillende werkcenters aan de lijn nodig hebben om te kunnen werken en welke parameters moeten ingegeven worden in het systeem om de lijn optimaal te doen draaien. Verder bekijk ik ook welke data het systeem kan genereren op het gebied van productieopvolging, onderhoud, enz.

Een grondige procesanalyse is dus noodzakelijk. De voorbije dagen liet ik me dan ook onderdompelen in de wereld van gietijzer, gietpotten, gietvormen, gietkasten, koelprocessen,… Ik had niet gedacht dat ik in het winterse België toch nog de warmte van India zou terugvinden…

Ingenieurswerk ten voeten uit

Picanol is vooral bekend om zijn weef-machines, maar eigenlijk is Picanol veel meer dan dat. De volgende twee maanden zal ik dit aan den lijve ondervinden. Een aantal uiteenlopende projecten bij Proferro en Bumac staan te schreeuwen om mijn, voorlopig nog ondeskundige, hulp. Proferro is onze gieterij en in Bumac worden gietstukken (van Proferro of van externe gieterijen) afgewerkt met draai-, slijp- en freesmachines.

De eerste week staat dan ook volledig in het teken van het vergaren en analyseren van zoveel mogelijk informatie over de projecten. De chaos van data, cijfers, werkwijzen, voorschriften,… wordt met de dag overzichtelijker en dingen worden mij duidelijker en duidelijker. Dit is ingenieurswerk ten voeten uit.

Eens het mij allemaal min of meer duidelijk wordt, krijgen jullie een verslag !

Nation of Colours

Mijn dagen in India zijn bijna geteld. Volgende week vrijdag keer ik terug naar huis. Tijd voor een balans dus, over leven en werk, eten en drank, zon en regen, links en rechts,… in Zuid-India. Als je een wandeling maakt door het dorp hier dan valt je meteen een aantal dingen op: mannen lopen hier hand in hand, als verliefde koppeltjes! De ene heeft zeker een snor, dan de andere meestal ook. Hoogstwaarschijnlijk draagt één van hen een witte doek rond zijn middel. (Gandhi remember!). Ik sprak al over allerlei vehikels op de weg. Hier wordt links van de weg gereden, tenzij de putten er te diep zijn, of je voorganger te traag, of de chauffeur aan het indommelen is,… dan rij je uiteraard rechts. De mensen hier zijn vriendelijk, maar als je iets vraagt, schudden ze van ja, zeggen dan dat ze het meteen zullen doen, maar bedoelen eigenlijk dat je het beter morgen nog eens vraagt. Maar het is niet allemaal kommer en kwel. De mensen hier bedoelen het over het algemeen allemaal goed. Soms een beetje te goed, waardoor ze een veel te eerbiedige rol innemen in het contact met westerlingen. Daar zullen de Engelsen wel voor iets tussenzitten… Maar er is hier absoluut geen geweld (behalve dan in het chaotische verkeer), geen criminaliteit, weinig diefstallen. Daar zal Gandhi wel voor iets tussenzitten… En de vrouwen dragen prachtige jurken in alle kleuren van de regenboog, wat India toch tot de ‘Nation of Colours’ maakt.

Voila, dit was mijn laatste berichtje vanuit India, vanaf begin maart ben ik terug in Ieper voor een project in onze gieterij Proferro.

De drie musketiers

Ik ben nu al bijna een maand in India en ik heb nog helemaal niets verteld over mijn collega’s hier. De gasten die al jaren in India installaties in goeie banen leiden. Wie zijn ze, wat doen ze en vooral wat drijft hen? (in ware Jambers stijl ga ik op onderzoek :)).

De monteur met wie ik vooral samenwerk is Clinton (op de foto in het midden). Hij is Zuid-Afrikaan en staat in voor de installatie van de grijpermachines en de algemene leiding van de montage. Hij doet al een paar jaar grote montages voor Picanol in India.
Zyed (links op de foto) zorgt ervoor dat de installatie van de luchtgetouwen vlekkeloos verloopt. In hoeverre dat een installatie in India vlekkeloos kan verlopen natuurlijk… Hij woont in de Westhoek, niet ver van Ieper.

Ik moet zeggen dat ik het getroffen heb. Het zijn beiden echte profs in hun vak en ze vormen bovendien een gesmeerde tandem. Ik leer dagelijks enorm veel van hen en ’s avonds kunnen we het werk toch enigszins van ons afzetten tijdens het avondeten. Want je komt nogal wat tegen in de fabriek hier. En dan zijn er nog altijd de obers in het restaurant in ons hotel waar we onze frustraties op kunnen uitwerken :).

It's not a good day for the gods

Dinsdag 29 januari. De allereerste Optimax in heel India staat geduldig te wachten om zijn eerste toertjes ooit te draaien. Het is enkel wachten op de kettingboom om de machine te starten. Maar de Indiërs hier lijken niet gehaast. Na enige navraag blijkt dat ze pas morgen de machine willen starten. ‘Today is not a good day for the gods, sir! Bad day today!’ Wat?! Vandaag een slechte dag?! Voor mij natuurlijk moeilijk te geloven wetende dat het net die dag mijn 25ste verjaardag is.

De dag daarna is het wel zover. De machine wordt gestart en daarna volgt een korte religieuze inwijding van de machine met rode verf, specerijen, bananen, citroenen, bloemenkransen. De manager komt persoonlijk een kokosnoot kraken om de goden tevreden te stellen.












De zondag voordien had ik een daguitstapje naar Mysore ondernomen. Met mijn persoonlijke chauffeur en bijhorende ‘Tata’ (of is het omgekeerd :)) ging het van de ene tempel naar de andere, van een prachtig paleis tot een panoramisch uitzicht op een heuvel, tot een groot standbeeld van een heilige stier.

Tijdens de terugrit werden we echter verrast door het snelle vallen van de avond en moesten in het donker via afschuwelijke landelijke wegen verder. Terwijl de boeren hun graan verzamelen die ze doodleuk midden op de weg lieten drogen. Het was een pak van mijn hart toen we na een uurtje de hoofdweg bereikten zonder bloed aan onze motorkap…

Power on and power down !

Gebeurt het bij jullie thuis soms dat je tijdens een verfrissende douche opeens in het donker staat? Of terwijl je je net aan het scheren bent? Of je kijkt naar het journaal en wanneer ze eindelijk bij de sport aanbeland zijn, valt de stroom uit. Om daarna net na het laatste sportonderwerp terug aan te springen. Zelfs in het hotel waar wij zitten, het enige enigszins westers getinte hotel in de buurt, is het dagelijkse kost.

Maar het kan nog erger. Op een morgen vertrekken we zoals steeds met onze ‘Tata’ naar de fabriek. Als we dicht genaderd zijn horen we niet het gebruikelijke gebrul van de machines, geen vibraties van de vloer en vooral weinig volk. Ook de weverij kampt met stroompannes. Meestal is de stroom na een paar minuten wel terug, tot groot jolijt van iedereen… Maar goed voor de machines is het niet natuurlijk. Tegenwoordig gebeurt het meerdere keren per dag.

Dan hebben de ‘traditionele’ boeren in het dorp hier meer geluk. Zij beschikken over een transportmiddel dat ongevoelig is aan stroomstoringen en bovendien geen schadelijke uitlaatgassen produceert. Maar om nu te zeggen dat het helemaal niks uitstoot, nee… Volgende keer vertel ik eens wat meer over ‘life after work’ hier en dan vooral over mijn zondagse uitstapjes.

Sir! Welcome to India, sir !

Na Duitsland en ons eigen landje, staat er vanaf deze week een grotere montage op het programma. Ik ben in het zuiden van India, een grote afnemer van Picanolmachines. De klant hier heeft verschillende machines gekocht. In alle geuren (it’s India) en kleuren (vooral wit/blauw dan): luchtgetouwen, grijpergetouwen en jacquardgetouwen.

Terwijl we de machines afstellen en opstarten, zijn honderden bouwvakkers boven, onder en naast ons bezig het gebouw af te werken. Alles is hier ‘brand new’ en naar Indiase normen erg professioneel. Het contrast met het leven op straat is enorm. Koeien lopen gewoon in het midden van weg, manoeuvrerend tussen de enorme putten. Mensen op fietsen, brommers, driewielers, koe, kar en sporadisch een kameel duiken voor onze ‘Tata’ op. Voorlopig kan mijn maag het pikante eten hier nog redelijk verdragen. Laten we hopen dat ik de drie boeken die ik uit België heb meegebracht niet op het toilet uitlees :).