The other end of the world...

Mijn eerste montage is ondertussen bijna afgelopen. Ik heb de voorbije anderhalve week grijpermachines helpen installeren bij een West-Vlaamse klant . Geen montage in São Paulo, Lahore of Madrid voorlopig, maar wel op nog geen dertig kilometer van mijn deur.
De eerste dagen gidste Wim, een ervaren buitenmonteur van Picanol, mij door het hele opstartproces van een machine. Er zijn vier belangrijke fasen bij de installatie van een weefmachine. Eerst wordt de machine op zijn juiste plaats gezet en vastgelijmd. Daarna komt de monteur in actie. Alle mechanische afstellingen worden gecontroleerd en waar nodig verder afgeregeld. Vervolgens is het de beurt aan de klant om het artikel die geweven zal worden in de machine te plaatsen en door te halen. Ten laatste komt opnieuw de monteur op het toneel om de eerste meters te weven en de machine weeftechnisch perfect af te stellen. Hierbij worden allerlei settings bekeken in de microprocessor.
Na enkele dagen kon ik al behoorlijk mijn slag slaan en zelfstandig machines mechanisch afregelen. Wim snelde mij weliswaar ter hulp wanneer ik problemen had. Of wanneer ik zijn momentsleutel(s) gepikt had… De weeftechnische afstelling met het weefartikel is een stuk moeilijker en ik mis voorlopig nog veel ervaring/kunde. Maar ik leer elke dag verschrikkelijk veel bij.
En we eindigen met een kwisvraagje: Waarin zit de meeste olie? In een Picanol-weefmachine of in de frietpot van de frituur van over de hoek? Antwoorden kan hieronder bij REACTIES.

Welkom !

Picanol heeft de traditie om voor de laatst aangeworven werknemers een introductiedag te organiseren. Heel tof om de andere ‘groentjes’ die bij de Picanolgroup gestart zijn, te leren kennen. Een aantal nieuwe medewerkers zijn net als ik nog zo groen als de grasmat van Real Madrid, rechtstreeks uit de studentenvijver gevangen. Andere hebben al een lange lijst van ex-werkgevers op hun cv staan.
De vice-presidents van de verschillende afdelingen kwamen hun strategie en grootse plannen voor de toekomst uit de doeken doen. ’s Avonds mochten we dan nog allemaal aan tafel bij de heel grote bazen voor een lekker diner.
Verder fladder ik de laatste weken van de ene afdeling naar de andere, van de ene opleiding in de andere. Twee dagen cursus over hoe je efficiënt en gestructureerd rapporten schrijft, training over WCM (of hoe je met gezond verstand zo efficiënt mogelijk werkt), een dagje in het spoor van een verkoper, twee dagen rondsnuffelen in onze gieterij Proferro (niet te dicht want je kunt je neus daar serieus verbranden), draaien en frezen in ons afwerkingdepartement Bumac,...
Maar vanaf deze week begint het echte werk. Vanaf nu ga ik met een ervaren monteur mee weefmachines gaan installeren bij klanten wereldwijd. Nu blijft alleen nog de vraag naar waar…

Machinetraining

Afwisselend met mijn weken in de ‘montage’ stonden er ook twee intensieve machinetrainingen in het trainingcentrum in Ieper op het YEP-menu.
De eerste was een twee weken durende ‘beginners’cursus over de grijperweefmachine Gammax, de voorloper van de Optimax. Ik volgde samen les met zeven Serviërs en een Egyptenaar. Ze hadden ook nog geen noemenswaardige ervaring met de Gammax, dus ik kon redelijk makkelijk volgen. Na een poosje theorie mochten we tot ieders jolijt aan de machine sleutelen en met de settings in de microprocessor prutsen. Met de dag werd mij meer en meer duidelijk.
De tweede cursus was een ‘gevorderde’ cursus van een week over de OmniPlus800, de nieuwste luchtweefmachine van Picanol. Hier zat ik samen met twee ervaren weefmecaniciens, een Pakistaan en een Indiër. Ze moesten constant lachen met mijn gigantische onwetendheid inzake weeftechnieken. Ze konden mij toch minstens een behoorlijk belabberde ‘weversknoop’ aanleren. Blijven oefenen !

ITMA München

Soms moet een mens een beetje ‘chance’ hebben hé. Ik ben blijkbaar in het juiste jaar geboren, want na nog geen maand in Picanol-dienst mag ik al mee naar de ITMA. Dit is een 4-jaarlijkse gigantische textielbeurs, de Olympische Spelen van de textielnijverheid zeg maar. Dit jaar ging die door in München.
Joepie! My first buisiness trip! Veel buisiness heb ik daar niet kunnen doen, daarvoor ken ik nog te weinig van de machines. Gelukkig kunnen de ‘ex-Yeppers’ van de vorige jaren mij op een aantal interessante zaken wijzen. En ik kan de concurrentie van dichtbij uitchecken, maar niet van te dichtbij…

Er staat een paard in de gang !

De ‘montage’, aka ‘Assembly Line’, is de plaats in Ieper waar het allemaal gebeurt. Hier worden alle weefmachines geassembleerd. Ik mocht er een dikke maand vertoeven.
Ik herinner me een vrijdag in de ‘montage’ waarbij alle radio’s op de ‘foute top-100’ van 4FM (of was het nu Q-Music?) gericht stonden. De klassieker ‘er staat een paard in de gang’ werd luidkeels meegezongen. Ik begreep meteen waarvoor de gele oordopjes in de beëindiging voor dienen... Eén enkele operator had zijn kleine radiootje op StuBru staan en bleef hardnekkig verder rocken. Een ongelijke strijd! :)
Maar ongeacht de zangtalenten van onze monteurs, de zorg die ze in hun werk leggen (van het kleinste schroefje in de quickstep tot de afregeling van de ‘bierpot’) is buitengewoon. En overal waar ik kwam, werd ik met open armen ontvangen.

Young Engineers Program

Daar stond ik dan, die zaterdagmorgen begin juli in de grote Aula van de UGent. Net mijn naam horen vallen bij de afgestudeerden. Na sloten bloed, zweet en tranen mag ik me officieel ir. noemen.

Maar wat nu!? Werken dat stond vast, maar door mijn Erasmus-jaar in Spanje had ik alle recruitment-activiteiten gemist. Ik koos een vijftal bedrijven die mij het interessants leken en na drie weken intensief solliciteren was ik zeker!

De keuze werd Picanol en zijn Young Engineers Program (YEP). In deze blog kom je meer te weten over mijn komend jaartje als ‘Yepper’. Mocht je vragen of opmerkingen hebben, post een reactie hieronder of mail naar DVDB3@picanol.be. Veel leesplezier!