Power on and power down !

Gebeurt het bij jullie thuis soms dat je tijdens een verfrissende douche opeens in het donker staat? Of terwijl je je net aan het scheren bent? Of je kijkt naar het journaal en wanneer ze eindelijk bij de sport aanbeland zijn, valt de stroom uit. Om daarna net na het laatste sportonderwerp terug aan te springen. Zelfs in het hotel waar wij zitten, het enige enigszins westers getinte hotel in de buurt, is het dagelijkse kost.

Maar het kan nog erger. Op een morgen vertrekken we zoals steeds met onze ‘Tata’ naar de fabriek. Als we dicht genaderd zijn horen we niet het gebruikelijke gebrul van de machines, geen vibraties van de vloer en vooral weinig volk. Ook de weverij kampt met stroompannes. Meestal is de stroom na een paar minuten wel terug, tot groot jolijt van iedereen… Maar goed voor de machines is het niet natuurlijk. Tegenwoordig gebeurt het meerdere keren per dag.

Dan hebben de ‘traditionele’ boeren in het dorp hier meer geluk. Zij beschikken over een transportmiddel dat ongevoelig is aan stroomstoringen en bovendien geen schadelijke uitlaatgassen produceert. Maar om nu te zeggen dat het helemaal niks uitstoot, nee… Volgende keer vertel ik eens wat meer over ‘life after work’ hier en dan vooral over mijn zondagse uitstapjes.

Sir! Welcome to India, sir !

Na Duitsland en ons eigen landje, staat er vanaf deze week een grotere montage op het programma. Ik ben in het zuiden van India, een grote afnemer van Picanolmachines. De klant hier heeft verschillende machines gekocht. In alle geuren (it’s India) en kleuren (vooral wit/blauw dan): luchtgetouwen, grijpergetouwen en jacquardgetouwen.

Terwijl we de machines afstellen en opstarten, zijn honderden bouwvakkers boven, onder en naast ons bezig het gebouw af te werken. Alles is hier ‘brand new’ en naar Indiase normen erg professioneel. Het contrast met het leven op straat is enorm. Koeien lopen gewoon in het midden van weg, manoeuvrerend tussen de enorme putten. Mensen op fietsen, brommers, driewielers, koe, kar en sporadisch een kameel duiken voor onze ‘Tata’ op. Voorlopig kan mijn maag het pikante eten hier nog redelijk verdragen. Laten we hopen dat ik de drie boeken die ik uit België heb meegebracht niet op het toilet uitlees :).

The Picanol Cowboys

Tijdens mijn YEP-programma ben ik een half jaar ingedeeld bij de groep van onze buitenmonteurs of ‘Field Technicians’. Dit zijn de avonturiers die onze machines gaan installeren overal ter wereld. Geen berg is hen te hoog, geen dal te diep, geen zomer te warm of regenseizoen te nat, geen politieke situatie te heet. Eten met mes en vork, met houten stokjes of gewoon met blote handen, they do it.

Eén week per jaar, de week voor Kerstmis, komen ze uit alle uithoeken van de wereld (meestal vanuit veel warmere oorden) naar Ieper om elkaar terug te zien, ideeën uit te wisselen, training te volgen, pinten te drinken en feestjes te bouwen. Ik was erbij... En ik moet zeggen, je oren gaan soms flapperen van de verhalen van die mannen. Je steekt ook ontzettend veel op tijdens de vele technische workshops, discussies en trainingen. En ’s avonds zijn er nog extra sociale activiteiten zoals een bitterkoude fakkeltocht in de velden van Dranouter.

Iedereen een Zalig Kerstfeest en Gelukkig Nieuwjaar en see you in 2008 !

Sneeuw in Duitsland ?

Nee hoor, toch niet in de buurt van Osnabrück. En ik gebruik tweemaal in de week shampoo van Schwarzkopf dus daaraan kan het ook niet liggen. Bij de klant waar ik deze week meehelp met een installatie worden beddenlakens en donsdekens geweven. Heel fijne, gesponnen polyesterdraden die heel veel stof veroorzaken. Op de foto zie je hoe de machine eruit ziet na een kwartiertje weven.
De klant heeft een aantal nieuwe grijpergetouwen gekocht en wil ze uiteraard zo snel mogelijk ‘up and running’ zien. Bij grijpermachines wordt de inslagdraad door middel van twee grijpers, die elkaar in het midden van de machine ontmoeten, van de ene naar de andere kant getrokken. De monteur met wie ik dit keer op zwier ben, heeft meer dan 30 jaar ervaring en werkt heel zorgvuldig en perfectionistisch. Ik probeer ook zorgvuldig te werken, maar vandaag heb ik toch zowat de hele dag zitten sukkelen om de grijperbakken af te regelen. Dat is een heel nauwkeurig werk want als die niet perfect zijn ingesteld, kunnen de grijpers elkaar in het midden raken of vastlopen in de grijperhaakjes. Und das macht keine spaß ! Of je kunt ook gewoon in een verstrooid moment de grijper om zeep helpen. (stupid me…)
Het antwoord op de vraag van vorige week is uiteraard de Picanol-machine. Ongeveer 27 liter synthetische olie is nodig om het ding gesmeerd te doen draaien. Voorlopig zit er nog geen boter in onze machines :). Misschien een idee voor volgende keer? Een weefmachine die tezelfdertijd boterkoekskes bakt, wie weet…

The other end of the world...

Mijn eerste montage is ondertussen bijna afgelopen. Ik heb de voorbije anderhalve week grijpermachines helpen installeren bij een West-Vlaamse klant . Geen montage in São Paulo, Lahore of Madrid voorlopig, maar wel op nog geen dertig kilometer van mijn deur.
De eerste dagen gidste Wim, een ervaren buitenmonteur van Picanol, mij door het hele opstartproces van een machine. Er zijn vier belangrijke fasen bij de installatie van een weefmachine. Eerst wordt de machine op zijn juiste plaats gezet en vastgelijmd. Daarna komt de monteur in actie. Alle mechanische afstellingen worden gecontroleerd en waar nodig verder afgeregeld. Vervolgens is het de beurt aan de klant om het artikel die geweven zal worden in de machine te plaatsen en door te halen. Ten laatste komt opnieuw de monteur op het toneel om de eerste meters te weven en de machine weeftechnisch perfect af te stellen. Hierbij worden allerlei settings bekeken in de microprocessor.
Na enkele dagen kon ik al behoorlijk mijn slag slaan en zelfstandig machines mechanisch afregelen. Wim snelde mij weliswaar ter hulp wanneer ik problemen had. Of wanneer ik zijn momentsleutel(s) gepikt had… De weeftechnische afstelling met het weefartikel is een stuk moeilijker en ik mis voorlopig nog veel ervaring/kunde. Maar ik leer elke dag verschrikkelijk veel bij.
En we eindigen met een kwisvraagje: Waarin zit de meeste olie? In een Picanol-weefmachine of in de frietpot van de frituur van over de hoek? Antwoorden kan hieronder bij REACTIES.

Welkom !

Picanol heeft de traditie om voor de laatst aangeworven werknemers een introductiedag te organiseren. Heel tof om de andere ‘groentjes’ die bij de Picanolgroup gestart zijn, te leren kennen. Een aantal nieuwe medewerkers zijn net als ik nog zo groen als de grasmat van Real Madrid, rechtstreeks uit de studentenvijver gevangen. Andere hebben al een lange lijst van ex-werkgevers op hun cv staan.
De vice-presidents van de verschillende afdelingen kwamen hun strategie en grootse plannen voor de toekomst uit de doeken doen. ’s Avonds mochten we dan nog allemaal aan tafel bij de heel grote bazen voor een lekker diner.
Verder fladder ik de laatste weken van de ene afdeling naar de andere, van de ene opleiding in de andere. Twee dagen cursus over hoe je efficiënt en gestructureerd rapporten schrijft, training over WCM (of hoe je met gezond verstand zo efficiënt mogelijk werkt), een dagje in het spoor van een verkoper, twee dagen rondsnuffelen in onze gieterij Proferro (niet te dicht want je kunt je neus daar serieus verbranden), draaien en frezen in ons afwerkingdepartement Bumac,...
Maar vanaf deze week begint het echte werk. Vanaf nu ga ik met een ervaren monteur mee weefmachines gaan installeren bij klanten wereldwijd. Nu blijft alleen nog de vraag naar waar…