De drie musketiers

Ik ben nu al bijna een maand in India en ik heb nog helemaal niets verteld over mijn collega’s hier. De gasten die al jaren in India installaties in goeie banen leiden. Wie zijn ze, wat doen ze en vooral wat drijft hen? (in ware Jambers stijl ga ik op onderzoek :)).

De monteur met wie ik vooral samenwerk is Clinton (op de foto in het midden). Hij is Zuid-Afrikaan en staat in voor de installatie van de grijpermachines en de algemene leiding van de montage. Hij doet al een paar jaar grote montages voor Picanol in India.
Zyed (links op de foto) zorgt ervoor dat de installatie van de luchtgetouwen vlekkeloos verloopt. In hoeverre dat een installatie in India vlekkeloos kan verlopen natuurlijk… Hij woont in de Westhoek, niet ver van Ieper.

Ik moet zeggen dat ik het getroffen heb. Het zijn beiden echte profs in hun vak en ze vormen bovendien een gesmeerde tandem. Ik leer dagelijks enorm veel van hen en ’s avonds kunnen we het werk toch enigszins van ons afzetten tijdens het avondeten. Want je komt nogal wat tegen in de fabriek hier. En dan zijn er nog altijd de obers in het restaurant in ons hotel waar we onze frustraties op kunnen uitwerken :).

It's not a good day for the gods

Dinsdag 29 januari. De allereerste Optimax in heel India staat geduldig te wachten om zijn eerste toertjes ooit te draaien. Het is enkel wachten op de kettingboom om de machine te starten. Maar de Indiërs hier lijken niet gehaast. Na enige navraag blijkt dat ze pas morgen de machine willen starten. ‘Today is not a good day for the gods, sir! Bad day today!’ Wat?! Vandaag een slechte dag?! Voor mij natuurlijk moeilijk te geloven wetende dat het net die dag mijn 25ste verjaardag is.

De dag daarna is het wel zover. De machine wordt gestart en daarna volgt een korte religieuze inwijding van de machine met rode verf, specerijen, bananen, citroenen, bloemenkransen. De manager komt persoonlijk een kokosnoot kraken om de goden tevreden te stellen.












De zondag voordien had ik een daguitstapje naar Mysore ondernomen. Met mijn persoonlijke chauffeur en bijhorende ‘Tata’ (of is het omgekeerd :)) ging het van de ene tempel naar de andere, van een prachtig paleis tot een panoramisch uitzicht op een heuvel, tot een groot standbeeld van een heilige stier.

Tijdens de terugrit werden we echter verrast door het snelle vallen van de avond en moesten in het donker via afschuwelijke landelijke wegen verder. Terwijl de boeren hun graan verzamelen die ze doodleuk midden op de weg lieten drogen. Het was een pak van mijn hart toen we na een uurtje de hoofdweg bereikten zonder bloed aan onze motorkap…

Power on and power down !

Gebeurt het bij jullie thuis soms dat je tijdens een verfrissende douche opeens in het donker staat? Of terwijl je je net aan het scheren bent? Of je kijkt naar het journaal en wanneer ze eindelijk bij de sport aanbeland zijn, valt de stroom uit. Om daarna net na het laatste sportonderwerp terug aan te springen. Zelfs in het hotel waar wij zitten, het enige enigszins westers getinte hotel in de buurt, is het dagelijkse kost.

Maar het kan nog erger. Op een morgen vertrekken we zoals steeds met onze ‘Tata’ naar de fabriek. Als we dicht genaderd zijn horen we niet het gebruikelijke gebrul van de machines, geen vibraties van de vloer en vooral weinig volk. Ook de weverij kampt met stroompannes. Meestal is de stroom na een paar minuten wel terug, tot groot jolijt van iedereen… Maar goed voor de machines is het niet natuurlijk. Tegenwoordig gebeurt het meerdere keren per dag.

Dan hebben de ‘traditionele’ boeren in het dorp hier meer geluk. Zij beschikken over een transportmiddel dat ongevoelig is aan stroomstoringen en bovendien geen schadelijke uitlaatgassen produceert. Maar om nu te zeggen dat het helemaal niks uitstoot, nee… Volgende keer vertel ik eens wat meer over ‘life after work’ hier en dan vooral over mijn zondagse uitstapjes.

Sir! Welcome to India, sir !

Na Duitsland en ons eigen landje, staat er vanaf deze week een grotere montage op het programma. Ik ben in het zuiden van India, een grote afnemer van Picanolmachines. De klant hier heeft verschillende machines gekocht. In alle geuren (it’s India) en kleuren (vooral wit/blauw dan): luchtgetouwen, grijpergetouwen en jacquardgetouwen.

Terwijl we de machines afstellen en opstarten, zijn honderden bouwvakkers boven, onder en naast ons bezig het gebouw af te werken. Alles is hier ‘brand new’ en naar Indiase normen erg professioneel. Het contrast met het leven op straat is enorm. Koeien lopen gewoon in het midden van weg, manoeuvrerend tussen de enorme putten. Mensen op fietsen, brommers, driewielers, koe, kar en sporadisch een kameel duiken voor onze ‘Tata’ op. Voorlopig kan mijn maag het pikante eten hier nog redelijk verdragen. Laten we hopen dat ik de drie boeken die ik uit België heb meegebracht niet op het toilet uitlees :).

The Picanol Cowboys

Tijdens mijn YEP-programma ben ik een half jaar ingedeeld bij de groep van onze buitenmonteurs of ‘Field Technicians’. Dit zijn de avonturiers die onze machines gaan installeren overal ter wereld. Geen berg is hen te hoog, geen dal te diep, geen zomer te warm of regenseizoen te nat, geen politieke situatie te heet. Eten met mes en vork, met houten stokjes of gewoon met blote handen, they do it.

Eén week per jaar, de week voor Kerstmis, komen ze uit alle uithoeken van de wereld (meestal vanuit veel warmere oorden) naar Ieper om elkaar terug te zien, ideeën uit te wisselen, training te volgen, pinten te drinken en feestjes te bouwen. Ik was erbij... En ik moet zeggen, je oren gaan soms flapperen van de verhalen van die mannen. Je steekt ook ontzettend veel op tijdens de vele technische workshops, discussies en trainingen. En ’s avonds zijn er nog extra sociale activiteiten zoals een bitterkoude fakkeltocht in de velden van Dranouter.

Iedereen een Zalig Kerstfeest en Gelukkig Nieuwjaar en see you in 2008 !

Sneeuw in Duitsland ?

Nee hoor, toch niet in de buurt van Osnabrück. En ik gebruik tweemaal in de week shampoo van Schwarzkopf dus daaraan kan het ook niet liggen. Bij de klant waar ik deze week meehelp met een installatie worden beddenlakens en donsdekens geweven. Heel fijne, gesponnen polyesterdraden die heel veel stof veroorzaken. Op de foto zie je hoe de machine eruit ziet na een kwartiertje weven.
De klant heeft een aantal nieuwe grijpergetouwen gekocht en wil ze uiteraard zo snel mogelijk ‘up and running’ zien. Bij grijpermachines wordt de inslagdraad door middel van twee grijpers, die elkaar in het midden van de machine ontmoeten, van de ene naar de andere kant getrokken. De monteur met wie ik dit keer op zwier ben, heeft meer dan 30 jaar ervaring en werkt heel zorgvuldig en perfectionistisch. Ik probeer ook zorgvuldig te werken, maar vandaag heb ik toch zowat de hele dag zitten sukkelen om de grijperbakken af te regelen. Dat is een heel nauwkeurig werk want als die niet perfect zijn ingesteld, kunnen de grijpers elkaar in het midden raken of vastlopen in de grijperhaakjes. Und das macht keine spaß ! Of je kunt ook gewoon in een verstrooid moment de grijper om zeep helpen. (stupid me…)
Het antwoord op de vraag van vorige week is uiteraard de Picanol-machine. Ongeveer 27 liter synthetische olie is nodig om het ding gesmeerd te doen draaien. Voorlopig zit er nog geen boter in onze machines :). Misschien een idee voor volgende keer? Een weefmachine die tezelfdertijd boterkoekskes bakt, wie weet…